23e Nederlandse Maltezer Bedevaart naar Lourdes
2002

Verslag Lourdes bedevaart van de SMH Orde van Malta in 2002
 Door: Charlotte van de Loo en Jeroen van Lawick van Pabst

Terugkijkend op die week in mei deel ik graag mijn ervaringen met u, lezer.

Ik ging voor de eerste keer mee, ingedeeld bij de verpleging, om de helpende hand te bieden bij het verzorgen van de gasten: helemaal in overeenstemming met de doelstellingen van de Orde. Met name gedurende de nachtelijke uren van de treinreis, ervoer ik die rol van op je post zijn, waken en verzorgen sterk. Het bleek zeker niet alleen een kwestie van dienstbaar “moeten en willen”zijn vanuit plichtsbesef maar ook een zaak van dienstbaar “mogen” zijn, dankbaar dat je mensen kan helpen en dankbaar voor je eigen gezonde staat!

Indrukwekkend was het eerste samenzijn de ochtend van aankomst in de kapel van het accueil, waar je de emoties voelt van al die mensen, gasten èn verzorgers, ieder met hun eigen verhaal, twijfels en ook verdriet. Dr. Jan van der Does de Willebois sprak over het fenomeen wonderen, de medische en kerkelijke visie. Jan Lokin lichtte het ritueel van de baden toe waarin hij zo mooi noemde: naakt voor God durven staan met alles wat je bent en vragen om “jouw” wonder. Mgr. Bär illustreerde aan de hand van het verhaal van Bernadette dat door eenvoud en ontvankelijkheid God in ons kan werken. Pastoor Walter Broeders sprak tot ons – mensen van de weg – over het vieren van sacramenten deze dagen: het (weer) in contact komen met God, je laten aanraken door God in eucharistie, ziekenzalving of biecht.

Een mannenzaal, waar ik, samen met mijn neef, met name toezag op twee gasten met psychische problematiek, was de thuisbasis voor de verdere dagen. Voldoening en gezelligheid… dat zeker, maar ook uitgemaakt voor “amateur” bij het niet geheel vlekkeloos overbrengen van iemand in zijn rolstoel.. Toch nog maar een aanvullende cursus bij Liesbeth van Hövell, met het oog op de toekomst?

De kerken en missen: wat een tegenstellingen: Pius X, waarachtig de wereldkerk waar alle naties samenkomen in zeer groten getale: over een “snelweg” met alle “voitures” de “bunker” in, beeldschermen, multimedia en een veelheid van talen, zo’n 30 besschoppen en een kardinaal: waar maak je dat mee? Ik kom meezingen met de internationale “schola”. Het gevoel dringt zich op dat je binnen twee weken op CD bij het Kruidvat ligt…

Daartegenover de intieme en intense vieringen met “Les Néerlandais”, waaronder de ziekenzalving die voor mij zo’n direct nabijheid van God ademt.

Onherroepelijk kom je dus in Lourdes tot ook persoonlijke geloofservaringen. Waar ik vooraf enige huivering had bij het beeld van een bedevaartsoord waar mogelijk gieters met Mariaprint en dito muismatten worden aangeboden, bleek tot mijn grote vreugde deze “religieuze bazaar” zich – God zij dank! – buiten het heiligdom te voltrekken.

En zo blijkt naast de ziekenverzorging tot verdiepen van persoonlijk geloofsleven een ware tweede pijler van het Lourdes fenomeen te zijn. Het is daarmee een bedevaart voor gasten én verzorgers.

In mijn vrije uren, loop ik de bovenkerk in…
Een nis links, zwart beeld, een man met opgeheven vinger…
Hier op de achtergrond staat een voorloper…
Hij roept nog altijd en dringt tot mij door:…
Kom tot mij, ik roep je vanuit de woestijn die het leven om ons heen is…

Laat je bezielen door God! …
Kijk naar wat je om je heen ziet, en handel…