Souvereine Militaire Hospitaal Orde van Malta

Archief

Verslag internationaal zomerkamp 2001, Nederland

Verslag van het 18e Internationaal Maltezerkamp voor gehandicapte jongeren in Nederland

Van 14 juli tot en met 21 juli werd het 18e Internationale kamp voor gehandicapte jongeren gehouden. De kamplocatie was de militaire legerplaats "De Harskamp" op de Veluwe, ons basiskamp.

Het doel van deze week was dat de gehandicapte jongeren een vakantieweek zouden meemaken zoals al hun niet gehandicapte leeftijdgenoten dat beleven. Vanuit het basiskamp lieten wij onze gasten kennis maken met Nederland.

De verwachting was dat deelnemers, gehandicapten en begeleiders, uit de volgende landen zouden komen; België/ Luxemburg, Frankrijk, Ierland, Nederland, Zweden, Zwitserland, Oostenrijk, Spanje, Duitsland, Italië, Portugal, Engeland, Malta, Hongarije, Polen, Oekraïne, Slovenië, Tsjechië, Kroatië, Joegoslavië, Bosnië-Herzegovina, Letland, Estland, Litouwen, Roemenië, Macedonië en Liechtenstein. Naast deelnemers uit deze Europese landen zouden ook een aantal deelnemers uit Australië, Canada en de Verenigde Staten komen.

Het kamp-logo voor het 18e Internationaal kamp voor gehandicapte jongeren in 2001

De laatste 'team-leaders' meeting van het kamp in Polen (1996) had een bijzonder tintje: hier werd, in het bijzijn van een aantal werkmeesters, het roulatieschema voor de volgende jaren besproken. Nederland opteerde voor het jaar 2000. Later werd vanuit Rome beslist dat Nederland een jaar later de eer zou krijgen het kamp te organiseren.

Het vinden van een locatie, die voldoet aan ons uitgebreid pakket van eisen en wensen, was het belangrijkste eerste actiepunt. Als mogelijke locaties werden overwogen: een schip, Papendal of iets van het leger. Begin 1999 was er al contact met de autoriteiten van Defensie. In overleg met hen werd legerplaats de Harskamp, gemeente Ede, gekozen als de plaats waar het zou gaan gebeuren. De data van het kamp werden zo gekozen dat we geen last zouden hebben van schiet- en andere oefeningen.

De volgende stap was het rond krijgen van de financiën. Uitgaande van 400 deelnemers, de reeds bekende kosten voor logies en voeding en de bijdragen van de deelnemers, kon vrij gemakkelijk een begroting worden opgesteld. Het tekort op de begroting zou niet vanuit de Orde, maar via sponsoren en fondsen gedekt moeten worden. Om de financiële onafhankelijkheid te zekeren werd in september 2000 daartoe een Stichting opgericht en ingeschreven bij de Kamer van Koophandel. Een aantal prominente Nederlanders werd benaderd om zitting te nemen in het comité van aanbeveling van de Stichting. De sponsoren werd de mogelijkheid geboden om, voor een vast bedrag, een persoon, land of dag(deel) te 'adopteren'. Daarnaast de mogelijkheid tot sponsoring in natura: denk hierbij aan persoonlijke verzorgings- en voedingsmiddelen, korting op toegang, het gratis ter beschikking stellen van kantoorapparatuur en auto's.

De laatste dag van het kamp in Ierland (2000) werden de daar aanwezige landen uitgenodigd om volgend jaar naar Nederland te komen. De niet aanwezige landen kregen kort daarop een uitnodiging per post. Zo werden 31 landen uitgenodigd. De activiteitencommissie was al lang tevoren aan de slag gegaan om een mooi programma samen te stellen. Een programma dat de gasten een echt vakantiegevoel moest geven, zó als hun niet gehandicapte leeftijdgenoten dat ook zouden beleven. Voor de medische zorg werden artsen en verpleegkundigen benaderd en werd in overleg met de Harskamp een medische ruimte ingericht. De religieuzen aspecten werden aan de kamppriesters toevertrouwd, het voorbereidende werk werd gedaan door pastoor Norbert Swagemakers en Maurice de van der Schueren.

Voor een goed verloop van het kamp werden zo'n 60 "hulpengelen" gerekruteerd voor de volgende functies: tolk (oftewel teambegeleider), administratie en helpdesk, klussencommissie (voor hand- en spandiensten), krantredactie, fotograaf en de DJ. Even leek het erop dat de MKZ het gehele kamp zou gaan verstoren; de Harskamp ligt net in het toezichtgebied. Begin juni werd het gebied weer veilig verklaard, een hele opluchting! Tot een week voor het kamp was het niet duidelijk hoeveel landen er zouden komen, vanwege problemen met visa en transport.

Vrijdag 13 juli om 10.00 uur begint de meeting met de staf van de legerplaats. De staf van de Harskamp heeft er voor gezorgd dat er op de appèlplaats een grote tent staat voor slecht weer, met 23 vlaggenmasten eromheen, dat de douches aangepast zijn voor rolstoelgebruik en de kamers zijn ingericht. Wij hebben tot onze beschikking: zes legeringsgebouwen, de kantine (avondprogramma en de disco), het bedrijfsrestaurant (voor de maaltijden), het trefpunt (voor informele bijeenkomsten), de sporthal en het sportveld, de appelplaats en een aantal kamers in het officiershotel. In de loop van de dag komen de aangepaste wc's. Wij krijgen een instructie over veiligheid waaronder brandblussen. De middag en avond worden besteed aan het inrichten van de gebouwen: de medische ruimte, de kapel, de helpdesk en de kantine moet verbouwd worden tot disco. Zo hebben we tevens tijd elkaar beter te leren kennen. Vroeg gaan slapen want er staat ons een zware week te wachten.

De volgende ochtend om zeven uur staat de eerste delegatie al bij de poort! De Polen zijn met een shuttlebus gekomen en mogen het terrein niet op. De helpdesk zorgt snel voor de juiste pasjes.

In de loop van de dag stromen de delegaties binnen, een aantal landt op Schiphol en wordt per bus naar de Harskamp gebracht. De Italianen hadden een privé-vliegtuig, maar hadden zich niet op Schiphol aangemeld. Door kordaat optreden van onze man ter plaatse mochten ze uiteindelijk toch landen. Aan het einde van de dag tellen we de volgende equipes (tussen haakjes de grootte): België (28), Duitsland (22), Frankrijk (15), Hongarije (21), Ierland (25), Italië (19), Kroatië (8), Letland (5), Litouwen (5), Nederland (28), Oekraïne (8), Oostenrijk (22), Polen (18), Roemenië (5), Spanje (11), UK (11), Zweden (26) en Zwitserland/ Liechtenstein (21). Tot onze spijt zal, tegen onze verwachting in, Estland niet van de partij zijn. Om iedereen al een beetje in de stemming te brengen is er 's avonds een demonstratie rolstoeldansen. Voor vele helpers zowel als gasten een geheel nieuwe ervaring die veel navolging krijgt.

De zondag staat in het teken van de opening van het kamp. Om 10.10 uur begint de Mis op de appèlplaats met de 6 kamppriesters als voorganger en alle deelnemers in het rode kampshirt. Het orgel zorgt voor muzikale ondersteuning. Daarna word het kamp officieel geopend door de voorzitter van de afdeling Nederland, en worden alle vlaggen gehesen. De wethouder van Ede, mevrouw Van Haren, heet allen namens de gemeente welkom en wenst ons een prachtige week toe. Dan snel naar het sportveld: de kampvlag komt daar letterlijk uit de lucht vallen: van de vier parachutisten heeft de laatste de kampvlag bij zich, een mooi gezicht! De lunch verloopt nog niet echt gesmeerd: ieder moet zijn weg en routine nog vinden. 's Middags worden de integratiespelen gehouden; de deelnemers worden verdeeld over een tiental teams, herkenbaar aan de kleur. Zij moeten, verspreid over het terrein, een aantal opdrachten uitvoeren, variërend van koe melken en banden wisselen tot sjoelen. Vooral het melken van houten koeien waar echte melk uit komt, vindt men geweldig. Traditiegetrouw was er zondagavond de Indische rijsttafel in het bedrijfsrestaurant. De avond is er een interactief programma: een percussieband heeft voor iedereen een instrument meegenomen, zodat allen mee kunnen doen met de muziek.

Maandag is de excursie naar het Zuiderzee museum. Om iets na achten rijden de 14 bussen, met opa's (=ontbijtpakketten) en warme koffie van de kadie (=kantinedienst) richting Enkhuizen, dwars door de polder en over de dijk. Onder het zeeniveau en overal water. Van de parkeerplaats per boot naar het museum. Daar kan ieder zijn eigen gang gaan; het is mooi weer dus dat lukt wel. Deze dag staat in het teken van Holland. 's Avonds krijgt ieder een paar klompen om mee te doen met de klompendans, die uitgevoerd wordt door de Edense folkloregroep Felue; een twintigtal traditioneel geklede dames en heren, die na afloop van de demonstratie graag blijven hangen en meedoen met het vervolg: de disco.

Een vast onderdeel van de kampen zijn de workshops die op dinsdag plaatsvinden, een keuzeprogramma afgestemd op de individuele wensen van de gasten. Het mooiste is het rijden in een motor met zijspan, voor een Duits meisje was dit een droom die eindelijk uitkwam! Maar ook de overige workshops, waaronder forelvissen, kleiduif schieten, body-painting, klompen schilderen, panfluiten, jongleren en boetseren, worden zeer gewaardeerd. Ierland biedt 's avonds, traditioneel, Irish Coffee aan, wat vooral bij de Ieren zelf in de smaak valt! Aan hun zijde de Nederlandse equipe die heerlijke poffertjes staat te bakken. Daarna een optreden van de band Jam-Square met, gedurende twee nummers, de vocale ondersteuning van een van onze helpsters, en waar (in wedstrijdverband) weer flink op gedanst werd.

In de stromende regen worden de volgende dag bussen ingeladen om naar Den Bosch te gaan. In de kathedrale basiliek van St. Jan vindt de pontificale Hoogmis plaats, in het bijzijn van leden van de Orde. Hoofdcelebrant is de erekapelaan van de Orde Mgr. R.Ph. Bär. o.s.b. We worden verwelkomd door de vendelwaaiers van de Hoge Schuts, welke de mis op een prachtige manier opluisteren. Tijdens de viering zingt een koor uit Amsterdam, Vox Laudans, dat het zelf ook prachtig vindt in zo'n sfeervolle kerk te zingen met alle kaarsen van de kroonluchters aan. Na afloop van de mis een demonstratie vendelzwaaien en vervolgens lunch in het Theater aan de Parade. 's Middags winkelen in de regen. Het vertrek van de bussen ging niet zo eenvoudig vanwege het drukke verkeer in de nauwe Bossche binnenstad. Na het eten gaf het Tamboerkorps van de Luchtmacht een demonstratie; het was met een aantal andere militairen in de Harskamp gelegerd vanwege de Nijmeegse vierdaagse. De rest van de avond werd gebruikt om de Internationale avond van de volgende dag voor te bereiden.

Weer rond acht uur vertrekken, nu richting Amsterdam. Het laatste stuk met politie-escorte zodat alle 14 bussen bij elkaar kunnen blijven. Een prachtig gezicht! Vlak voor dat het gaat regenen zitten allen in 5 rondvaartboten. De rolstoelen blijven op de kade staan. De middag is verder naar eigen inzicht te besteden: winkelen en eten. De regen houdt gelukkig aan het begin van de middag op. Rond vier uur is iedereen gereed voor vertrek. Alleen één land ontbreekt nog: dat moet maar zelfstandig terugrijden anders loopt het hele avondprogramma in de soep. De Internationale avond is dit jaar een songfestival met 9 deelnemende groepen. De groepen bestaan uit 2 of 3 landen en hebben elk een stuk muziek gekregen waar zij iets op mogen uitvoeren. De avond wordt gepresenteerd door Ron Brandsteder, die na afloop het compliment van de Engelsen krijgt dat hij lijkt op de echte presentator van het Eurovisie songfestival. Het zijn allemaal prachtige shows die worden opgevoerd. Na lang beraad wordt de groep Duitsland/ Oekraïne tot winnaar uitgeroepen. Op deze avond hadden wij ook onze sponsoren en andere V.I.P.'s uitgenodigd. Voor hen was er een aparte ontvangst vooraf, na afloop van het festival mengde iedereen zich met elkaar. Het was moeilijk om tegen enen de zaal leeg te krijgen. Gelukkig was het zacht weer, zodat er nog een 'after-party' op de appèlplaats was.

Vrijdag, alweer de laatste hele dag van het kamp. 's Ochtends werd de 'Christopher Cup' gespeeld op het gazon voor het bedrijfsrestaurant, een croquetwedstrijd ter nagedachtenis aan een aantal omgekomen Oostenrijkse deelnemers. De middag was voor het sporten. Zeer professioneel; eerst een warming-up onder leiding van een aantal aerobicsspecialistes en tevens een prachtige demonstratie van judo in de sportzaal. Sluitingsceremonie in de tent (kans op regen), het leger had voor een legertruck gezorgd om het altaar een plaats te geven, zodat iedereen het goed kon volgen. Na de mis, met voorbeden in vele talen, de officiële sluiting van het kamp door de voorzitter van de afdeling Nederland. De Maltezer vlag wordt overgedragen aan de chef van de Hongaren: zij organiseren het volgend jaar. Afsluiting met de vijfde van Beethoven. In en rond de kantine een afsluitende barbecue en tropische muziek. Het personeel van de kantine vond het zo'n mooie week dat zij besloten de bar vanavond langer open te laten.

De eerste equipes die vertrekken op zaterdag zijn UK en Spanje; zij moeten hun vlucht op Schiphol halen. De andere landen vertrekken in de loop van de dag; voor Hongarije, Oostenrijk en Polen is er nog een ingelaste excursie naar Rijksmuseum Paleis het Loo. Allen krijgen nog de laatste editie van de kampkrant, een adressenlijst en een groepsfoto mee. De zakdoek om de tranen te drogen was al bij het begin uitgedeeld. Ieder doet geweldig zijn best om tussen het afscheid nemen door de legerplaats weer netjes achter te laten. Als laatsten worden de Polen opgepikt door hun shuttle service om negen uur 's avonds. Voor de hulpengelen is er nog een samenzijn in het trefpunt waar iedereen bedankt wordt en er een geweldig buffet klaar staat. Het organiserend comité maakt van de gelegenheid gebruik om de kampvlag aan te bieden aan Eric Rutgers van Rozenburg. als kroon op zijn (inmiddels honorair) werkmeesterschap. Tot slot nog lekker napraten op het terras.

Zondagochtend gezamenlijk ontbijt voor de 14 die dan nog over zijn. Met z'n allen de laatste restjes opruimen. Om twaalf uur worden de sleutels ingeleverd en is het kamp echt afgelopen. Met hartelijke dank aan iedereen die dit kamp tot zo'n groot succes heeft gemaakt!